Een goud(h)eerlijke man met een hart van goud dat vooral voor Thes klopt. Hij komt hier al langer dan dat de meeste personen die dit lezen oud zijn. We gingen in gesprek met iemand die eigenlijk moeilijk te beschrijven valt. Koning, keizer, admiraal, Robke is het allemaal.
Waarom ben jij zo populair?
“Is dat zo? Ik ben hier gewoon heel vaak en ken veel mensen. Ook vind ik de jeugd enorm belangrijk en dat zorgt wel voor wat appreciatie. De jeugd is voor mij minstens even belangrijk als de eerste ploeg. Ik voel mij nergens te goed voor en zal altijd klaarstaan om iemand te helpen.”
“De beste band hier heb ik jarenlang met Jos Lindelauf gehad. Hij was vrijwilliger, trainer én kookte voor de spelers. Dat was mijn beste vriend, maar is al even gestopt tot mijn grote spijt. Op dit moment is dat Stalle (David Stalmans, teamafgevaardigde). We kennen mekaar ook al heel lang en dat heeft van in het begin altijd heel goed geklikt. Het is zalig samenwerken met hem we voelen elkaar goed aan.”
Wanneer zette jij je eerste stappen op Thes?
“Als KVV Looi Sport nog meetelt, is dat zo’n 50 jaar geleden. Bij Thes zelf dat is gekomen door mijn jongste zoon Marten, want ik was afgevaardigde van zijn ploegje. Daarna deed ik hetzelfde bij de U19 IP en even later ook van de beloften. Met Patrick Buelens, Jos Lindelauf, Kris Rykers, Patrick Thoelen en mezelf hebben we destijds de academie op poten gezet. Dat was een hele mooie tijd.”
Hoe belangrijk is Thes voor u?
“Enorm belangrijk natuurlijk. Ik breng er heel veel tijd door en het is voor mij een soort van therapie. Ik blijf bezig en mag door mijn gezondheid niet stilvallen. Je kent iedereen en iedereen kent u. Van de trainers bij de U6 tot en met de eerste ploeg. Het is ook leuk om te zien dat er enkele spelers van de academie nu op de deur zitten te kloppen van de a-kern. Dan is al onze moeite toch niet voor niets geweest.”
Welke taken neem jij dit seizoen voor je rekening?
“Dit seizoen is het vrij beperkt. Ik ben materiaalman van de eerste ploeg en doe de was van zowel de eerste ploeg en Jong Thes. Na de trainingen en wedstrijden van de eerste ploeg komt alle was hier binnen. Van onderbroek tot winterjas. Bij Jong Thes zijn het enkel de wedstrijdshirts. Gelukkig krijg ik van Mario (Vanderstraeten) veel hulp.”
Welke taken nam je in het verleden allemaal voor je rekening?
“Ik ben begonnen als afgevaardigde en was medeoprichter van de academie. Dat was voor iedereen toen iets nieuws en daar kroop best wel veel tijd in. Een tijdje later ben ik dan ook in de kledij gesukkeld door hier en daar wat te gaan helpen. Voor je het weet zit je hier dan hele dagen. Als er nieuwe kledij binnenkomt op palletten deed ik er het nodige mee. Ik ben gepensioneerd dus heb daar tijd voor en doe het graag. Ik doe hier niks tegen mijn zin.”
“Het afgevaardigde zijn, is iets wat ik altijd heel leuk gevonden heb. Je bent deel van de ploeg en je bouwt samen een band op. Je kent de spelers en hun entourage. Iets wat ik sinds dit seizoen niet meer doe, maar mis het nog wel steeds. Gelukkig kom ik nog heel veel spelers en stafleden regelmatig tegen. Heel even heb ik de U9 getraind. Dat heb ik jammer genoeg wegens mijn gezondheid moeten stopzetten. Het is top dat de spelertjes mij nu nog steeds trainer Rob noemen. Het wedstrijden fluiten als scheidrechter deed ik ook altijd heel graag. Dat ligt nu stil maar stiekem hoop ik dat ik terug kan beginnen.”
Wat is jouw mooiste moment bij Thes?
“Dat was het kampioenenfeest bij het ploegje van mijn jongste zoon Marten in Sportagon. Ze werden kampioen in en tegen Turkse FC en hebben geprobeerd om daar al wat te vieren. Iets wat zeker niet makkelijk is. Dat hebben we nadien verder gezet in Sportagon met een steengrill en er zijn wat spelletjes bowling geweest. Later op de avond zijn ze ook gaan voetballen op de squashbanen. Sommige papa’s deden mee, maar die waren niet meer bij machte om recht te blijven.”
“Sommige ouders zijn toen letterlijk naar huis gekropen in plaats van gewandeld. (lacht) Er waren amper twee ouders nuchter en ik was daar één van. Ik vertrok naar huis en moest al vrij vroeg stoppen voor een alcoholcontrole. Ik blies uiteraard negatief, maar wist dat er nog 20 anderen ook naar huis moesten. Ik heb hen toen opgebeld om ze te waarschuwen dat er controle gedaan werd.”
“Als ik een voetbalmoment moet nemen, is dat het winnen van de Jeugdcup Het Nieuwsblad met de U15. We speelden toen de finale tegen Zonhoven United en zij waren veruit de beste ploeg van het toernooi. We kwamen ook al vroeg 1-0 achter. In de laatste minuten scoren we nog twee keer. Ik hoor mezelf nog steeds zeggen bij de 1-2: ‘Blijven liggen, het is bijna gedaan!’ De ontlading achteraf was enorm groot.”
Er werd vorig jaar een tumor bij je vastgesteld, wat is de laatste stand van zaken?
“Het ziet er goed uit momenteel. Er werd een kwaadaardig gezwel vastgesteld in mijn tong en kreeg 35 bestralingen en de nodige chemo verdeeld over 7 weken. In april gaan ze terug een scan nemen. Op dit moment kunnen ze met het blote oog niks meer zien. Dat was een enorme opluchting, want het is heel zwaar geweest. Ik heb in die periode ook mijn zus Kathleen aan kanker verloren. Eigenlijk had ik er bij mezelf geen goede hoop meer in. Dat gevoel had ik tot enkele minuten voor ik mijn uitslag kreeg.”
“Er viel een heel groot gewicht letterlijk en figuurlijk van mijn schouders. Ook voor mijn vrouw (Leslie) en ouders is het een heel zware periode geweest. Bij hun beide kinderen werd er kanker vastgesteld en dan kan ik u verzekeren dat je door een hel gaat. Het goede nieuws bij mij werd niet gevierd. Ik vond niet dat ik daar recht op had omdat het bij mijn zus verkeerd is afgelopen. Officieel genezen wordt je pas na een jaar verklaard, maar alles ziet er heel goed uit. Normaal ga ik er geen last meer van ondervinden.”
“De laatste competitiewedstrijd vorig seizoen op Lyra-Lierse zal voor mij ook altijd speciaal blijven. De wedstrijd werd met 0-3 gewonnen en blijkbaar zaten de spelers met mij in hun hoofd. Nadien kreeg ik die foto te zien. Ik had dat helemaal niet zien aankomen en kon mijn tranen amper bedwingen. Het was ook nog maar de tweede wedstrijd in mijn periode bij Thes die ik gemist heb.”
Je hebt 2 zonen, voetballen zij ook?
“Michiel en Marten hebben gevoetbald bij KFC Excelsior Vorst en de jongste speelt er nog steeds. Michiel (oudste zoon) is dit jaar gestopt op 31-jarige leeftijd. Eigenlijk speelt hij nog, want hij moet soms meedoen als ze bij de reserve te weinig spelers hebben. Ik ben vroeger geregeld hun wedstrijden gaan bekijken en dat was altijd wel een leuk moment.”
“Thuis wordt er veel over voetbal gepraat. Marten was gaan kijken naar een vriend van hem die bij RC Hades speelt. Hij vertelde mij aan de eettafel dat er bij RC Hades een heel goede speler rondliep die Thes zou moeten gaan halen. Die speler was Roel Jacquemyn en nu speelt hij hier. Ik heb die naam hier een paar keer laten vallen en het is echt wel grappig dat je hem nu hier ziet rondlopen.”
Hoeveel kilogram snoep per jaar verorber jij?
“Vorig jaar was dat zeer weinig. Ik verloor mijn smaak door de bestralingen en de zin naar snoep had ik niet meer. Vroeger kon ik thuis de kast niet voorbij gaan of ik zat in de snoepdoos. Bij verplaatsingen met de bus nam ik steeds een doos snoep of koeken mee. Die doos ging dan zeer vlot van hand tot hand. (lacht) Op het einde van vorig seizoen kreeg ik een heleboel snoep van de ploeg, maar die heb ik nog steeds. Met mondjesmaat begint de hoeveelheid nu wel te minderen. Mijn favoriet? Alles wat zuur is.”
Wat doe je zoal op een vrij moment?
“Dan is het meestal met mijn vrouw op restaurant gaan of een ijsje eten. Ze kan er wel mee leven dat ik zo vaak op de voetbal ben. De ene moment al wat beter dan de andere natuurlijk. Ik heb geen groene vingers, maar in de tuin rondlopen vind ik ook wel leuk. Af en toe zit ik voor tv, maar dan val ik vrij snel in slaap.” (lacht)
Hoe ziet een gemiddelde week er bij u uit?
“Wat eigenlijk het meeste tijd opslorpt, is mijn strijd tegen Parkinson. Vaak naar de kinesist gaan, boksen en gaan wandelen. Het weekend is steevast voetbal. Vanaf vrijdagavond tot zondagavond. Ik probeer veel wedstrijden van de jeugd mee te pikken en ook bij de eerste ploeg ben ik elke training aanwezig.”
Wie wint dit jaar de Champions League?
“Ik hoop Arsenal FC, omdat zij momenteel het beste voetbal spelen en ze gaan er altijd voor. Club Brugge zal het jammer genoeg niet worden, maar tegen Atlético Madrid zijn ze zeker niet kansloos. Van jongs af ben ik al supporter van Club Brugge en heb dat doorgegeven aan de kinderen. Hun kamer is in het blauw-zwart geverfd. Vroeger heb ik veel thuiswedstrijden meegepikt en nu probeer ik de wedstrijden op tv te volgen.”
Welke ex-speler mis jij het hardst en waarom?
“Als speler mis ik Aziz Moutawakil. Die steekt er met kop en schouders bovenuit. Hij was een heel intelligente voetballer en wist altijd perfect waar hij moest lopen. De personen die ik het meeste mis zijn: de broers (Marnick en Laurens) Vermijl, Victor Claeys, Arno Valkenaers en Frederik Spruyt.”
“Op nummer 1 staat wel Tim Jeunen. Ik kan het nog steeds niet geloven dat hij hier niet meer speelt. Gelukkig is hij heel goed terechtgekomen. Ook dat Mehdi (Naqqadi) onlangs is vertrokken, was wel schrikken. Met hem had ik een speciale band. Hij had me laten weten dat er iets te gebeuren stond en stuurde mij als eerste een berichtje als de handtekening was gezet.”
Welke speler wil jij nog graag voor Thes zien spelen en waarom?
“We moeten realistisch zijn, want hier kan ik wel 100 namen opnoemen. Als ik één naam moet kiezen ga ik toch voor Hans Vanaken. De meest onderschatte voetballer op onze Belgische velden. Hij is volgens mij ook net zoals zijn broer Sam iemand die niet zweeft en met zijn beide voeten op de grond staat. Zo heb ik ze graag.”
We spelen dit weekend tegen Hoogstraten VV, wat is je pronostiek?
“We gaan met 2-0 winnen en Fall scoort beide doelpunten! Doe anders toch maar 2-1, want ik gun Mehdi ook zijn doelpunt.”
Tenslotte ga ik je vijf dilemma’s voorschotelen. Je trekt telkens één kaartje waar een dilemma opstaat en je kiest het meest passende voor jou.
Harde matras – Zachte matras
“Een: ‘Harde matras’, want die zijn veel beter voor de rug.”
Cocktail – Sterke drank
“Toch een: ‘Cocktail’ dan. Sterke drank heb ik niet zo graag en kan er ook minder goed tegen.”
Huis aan het strand – Huis in het bos
“Liever een: ‘Huis in het bos’. Ik heb niks speciaals met het strand en woon in Genendijk met uitzicht op een bos.”
Zomer – Winter
“Hier kies ik de: ‘Zomer’, maar het moet ook niet te warm zijn natuurlijk. Het is gewoon leuker als de zon schijnt.”
Vliegen – Teleporteren
“Dat is een moeilijke. Teleporteren lijkt mij niet zo realistisch. Het zou ook wel leuk zijn om eens te kunnen vliegen denk ik. Ik ga: ‘Vliegen’ nemen hier.”
